enameh

خواب احمد!

enameh — Wed, 01 Apr 2009 15:15:39 GMT

گوش کن، می شنوی؟

نعمه شادی آن نرگس مست.

باد با خود آورده است.

گر چه در خواب

وزان سوی خیال.

چه مبارک سحری و چه فرخنده شبی.

نیوجرسی - اول آوریل 2009

برای دخترکم

enameh — Wed, 12 Dec 2007 02:21:53 GMT

در آسمان خیالم تو جاری عشقی.

تو را کدام ستاره به من اشارت داد

که در غروب دل انگیز نور

امید بلند من چو یلدایی.

11 دسامبر 2007 - نیوجرسی

خسته

enameh — Thu, 29 Nov 2007 18:22:58 GMT

خسته ام از همه چیز

همه کس

از صدای باران

سردی دل شکن فصل جدایی

از صدای تپش برگ

که بر خاک فتاده است

غم آن سرو بلند

که در اندوه بهار خم شده است.

خسته ام از مردم

از سرما

گل ندادن، بی ثمری

پژمردن نیلوفر آبی در جوی خیال

وزغ بی خبری

در شب تار تنهایی من می خواند.

خسته ام از غفلت

دانستن نادانی خود

دیدن آن همه نامردمی و بی رسمی

ناتوان از هر کار

خسته از رنج و غم آن دیگر.

آه این چیست؟

چه کسی می خندد؟

چه کسی می گوید؟

خنده سرمست دخترکم

داد و فریاد و هیاهوی زمین برکن شیرین پسرم

چشمان نوازش گر و پر مهر زنم

که به لبخند نشسته است.

خستگی رفت.

زندگی شیرین است.

نیوجرسی – 29 نوامبر 2007

عمر

enameh — Sun, 18 Nov 2007 01:30:16 GMT

کهکشان عمر من چه کوچک است

واژگونه خیال و رسم زندگی.

با شکوه و پر جلال

با همه ستاره های آرزو

از برون.

از درون

تنگ و بی مجال

راه ناسپرده رو به انتها است.

هفدهم نوامبر 2007 - نیویورک

پاییز

enameh — Sat, 17 Nov 2007 02:36:28 GMT

پاییز است و برگ ریزان

قرمز و زرد و قهواه ای و نارنجی.

باد که در گیسوی درختان می وزد

برگ ها را به رقص می آورد.

سوار بر نسیم

آرام و سرخوش

لغزان و رقصان

چشمان دخترکم را به خود می کشند.

و من حیران نگاه می کنم

به باد

به برگ

به دخترکم

به زندگی.

روح من چه سرگردان است

ای کاش فاصله ای نبود

میان من و تو.

15 نوامبر 2007 – نیوجرسی

ای کاش دروغ حناق بود!

enameh — Wed, 10 Oct 2007 05:06:33 GMT

حرف هایی که آقای احمدی نژاد دوشنبه پیش در دانشگاه تهران در باره قصه تلخ حضورش در دانشگاه کلمبیا زده است عاری از هر حقیقتی است. نمایش مهوعی که خود باعث و بانی آن بودند را به حکایتی شیرین و با عاقبتی یکسره خوش تبدیل کردن، فقط از عهده آن ها بر می آید که هراسان از رویارویی با واقعیت هستند.

* گفته است که می خواستند او را از حضور در آن جا منصرف کنند که مثلا صدای ملت ایران به گوش کسی نرسد. برادرم خیال بافی هم حدی دارد. تمام تلاش ها معطوف به برگرداندن رای رییس دانشگاه کلمبیا و لغو برنامه سخنرانی شما بود. او هم در مقابل گفته بود برنامه را برگزار می کند و قول داده بود کیسه ای به تن شما بکشد که فراموش نشود و کرد آن چه گفته بود. احدی به شما کاری نداشت و کوششی برای تغییر نظر شما نکرده بود. نمی دانم کسی از اطرافیان شما بود که قدری عقل سلیم داشته و شما را از شرکت در آن جلسه برحذر کرده باشد یا خیر.

* گفته است سال گذشته هم در همان کلمبیا می خواستند برنامه ای برایش تدارک ببینند ولی خودش قبول نکرده بود. آقا معلوم هست چه می گویی؟ پارسال برنامه را اعلام کردند و شما هم پذیرفته بودی. فشار مطبوعات و مراکز قدرت و لابی ها بود که برنامه را لغو کرد. ربطی به رد و قبول شما نداشت. در عصر اطلاعات هستیم و بسیاری چیزها را با فشار دادن چند دکمه می توان به دست آورد.

* گفته است که می خواستند اعصاب او را خرد کنند که نتواند حرف بزند و بهره برداری کنند. عزیز دل برادر می دانی که بسیاری می دانند و احتمال قوی می دهند که مترجمی که با خودت از ایران برده بودی حرف های تندی که رییس دانشگاه کلمبیا گفته بود را برایت ترجمه نکرده بود و تو اصلا نفهمیدی ماجرا چه بود. آن ها که با خود برده بودی هم که بسیاری شان انگلیسی نمی دانستند و از آن قلیلی که می فهمیدند چه می گذرد یا جرات نداشتند حرفی بزنند، یا آموخته بودند جز مجیز چیزی نگویند.

* گفته است بعد از مراسم در رسانه های شان مارش پیروزی می زدند اما بعد از چند ساعت متوجه شدند چه اشتباهی مرتکب شده اند. حضرت آقا کدام مارش، کدام پیروزی؟ افتضاحی بود که بالا آمده بود و چه خوراکی بهتر از این برای رسانه های آمریکا؟ هم خودت و هم کشورت که تهدیدی برای امنیت بین المللی به حساب آیند انتظار دیگری از آمریکا می توانی داشته باشی؟ مگر قرار است ما نفرین شان کنیم و مرگ شان را بخواهیم اما آن ها در عوض از این که رییس دانشگاه معتبرشان بدترین و تندترین فحش های سیاسی را به رییس جمهوری ایران داده است آزرده خاطر شوند و ابراز نارضایتی کنند؟ ضمن آن که سراغ ندارم از کرده خود پشیمان شده و فهمیده باشند باز هم از احمدن نژاد رودست خورده اند وقافیه را باخته اند. شتر در خواب بیند پنبه دانه.

* گفته است بسیاری از دانشجویان مایل به شنیدن پیام ایران بودند اما این امکان به آن ها داده نشد. تجاهل می کنی یا ملت را نادان فرض می کنی؟ اولا سالن تجمع ظرفیت معلومی داشت که پر بود و هر کس زودتر اقدام کرده بود بلیت حضور در مراسم را گرفته بود. ثانیا می دانی که کل مراسم از بلندگوها و در داخل حیاط دانشگاه هم پخش می شد و عده زیادی آن جا جمع شده بودند. یعنی هر کس می خواست می توانست حرف هایت را بشنود، الزام نداشت در سالن باشد. با دانشگاه تهران و آن چه روز دوشنبه اتفاق افتاد قیاس مکن. ثالثا آمدن و نشستن و شنیدن حرف با تایید و قبول آن توفیر دارد. انگار نمی دانی یا به تو نگفته اند که کثیری می خواستند مستقیما ببینند و بدانند آن که دشمنی می پراکند و خواستار محو این و آن می شود و با تاریخ در می افتد و به مردم خود رحم نمی کند و دروغ می بافد و کوچکی می کند و بر مسند بزرگان می نشیند و دنیا را از زاویه نگاه تنگ خود اندرز می دهد چه کسی است و چه می گوید. ظاهرا نه مسخره و هو کردنت را در کلمبیا دیدی و شنیدی و نه صدای اعتراض دانشجویان را در تهران.

خوش باش به همین چند صباحی که سوار بر اسب سرکش قدرتی که این نیز بگذرد و البته دیری نخواهد پایید!

گذشته ها

enameh — Thu, 04 Oct 2007 20:11:36 GMT

هر سال شب های رمضان که خواب هستم نقبی به گذشته می زنم، یا زده می شود، و لحظاتی با آن ها که دوران خوش نوجوانی ام را گذراندم دیدار می کنم. ظاهرا بر سبیل تصادف این گونه شده است که هر سال نیز قرار ملاقاتی و دیداری و حرفی با یکی از آن عزیزان گذاشته می شود و یادی از ایام خوش سپری شده و روزهای سخت در پیش رو می شود.

انگار از قافله کلی دور افتاده ام که همه نهیبم می زنند و انذار و اخطار دوستانه که چه می کنم و کجا هستم و کجا می روم.

در خواب که هستم همه چیز خوب است و خوش. بیدار که می شوم سنگین می شوم و گرفته و در خود. تا چند روزی خیلی حال خودم را نمی فهمم. بغض راه گلویم را می گیرد. نه گریه ام می گیرد و نه می توانم گریه کنم. از کجا به کجا آمدم!

به پسرکم نگاه می کنم که همین اندازه که می فهمد از کاری که کرده است خشنودم و راضی، برق چشمان معصومش دو چندان می شود و در خود می روم که کارهای من برق شادی را به چشمان چه کسی می آورد؟

خیلی یادم نمی آید کسی را آزرده باشم. اما خودم را چرا، بی اندازه آزار داده ام. وقتی می گویم خودم، یعنی او. منت گذار و بر من مگیر که جز خودت امیدی ندارم.

نوشتم که فراموشم نشود. همین!

آقای رییس جمهوری چرا؟

enameh — Mon, 01 Oct 2007 01:14:19 GMT

آقای احمدی نژاد چرا سه سال پیاپی در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل شرکت کرده اید؟ چه اصراری برای حضور در این جلسات دارید؟ دستاوردهای دو سفر قبلی تان چه بوده است که امسال هم راهی شدید؟ خدای محمد شاهد است اگر سفرا و کارشناسان نمایندگی ایران در سازمان ملل بنا به دلایل روشن زبان در کام نمی کشیدند و اجازه می یافتند حقیقت را و آن چه می اندیشند به مصلحت و عزت کشور است بگویند، دو سفر قبلی شما را نه فقط فاقد ارزش می دانستند که بعضا نتایج منفی نیز بر آن ها مترتب می کردند و توصیه می کردند توشه بر زمین گذارید و قدم در این راه نگذارید.

وهنی که روز دوشنبه گذشته به شما در دانشگاه کلمبیا شد، تخفیفی که به توسط رییس آن دانشگاه شدید، خوار و حقیر شمردن رییس جمهوری ایران، بیش از آن که نشان از ظلم و جباریت آمریکا و مظلومیت ایران داشته باشد، مبین عدم اطلاع و تجربه ناکافی و ساده انگاری برنامه ریزان سفر شما است. شاید بهتر بود قبل از آن که به فرمان "و اذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما" عمل کنید، به حکم "ولا تلقوا بایدیکم الی التهلکه" گردن می نهادید و این چنین نه خود را، که ملت ایران را، در معرض اهانت و تحقیر قرار نمی دادید.

اگر جمع بندی منصفانه کارشناسان و خبرگان صاحب صلاحیت را از نتایج حضور سال گذشته تان در شورای روابط خارجی آمریکا می شنیدید، احتمالا امسال از ایراد سخنرانی در دانشگاه کلمبیا پرهیز می کردید. مگر چه نکته تازه ای می خواستید با دانشجویان و اهل علم در میان بگذارید که تصمیم گرفتید به آن جا بروید؟ شما که می دانید در عصر ارتباطات و اطلاعات و تکنولوژی لزومی ندارد رنج سفر را بر خود هموار کنید و این همه راه به آمریکا بروید و از نیویورک با مردم ایران و جهان حرف بزنید. در روستای بشاگرد هم که سخنرانی کنید به فاصله کوتاهی خبرش در همه دنیا منتشر می شود.

بیش از آن که بتوان بر رییس دانشگاه کلمبیا شورید و بی ادبی اش را سرزنش کرد، از رییس جمهوری ایران باید خرده گرفت که در جایی نشست که هر چه می خواستند به او گفتند و بستند و جز زهرخندی و اعتراضی که این رسم میهمان نوازی نیست کاری نکرد. خود کرده را تدبیر نیست، چه توقعی از دیگران داریم؟

داستان آن قاری قران بد صدایی است که اصرار بر قرایت قران داشت. کسی از او پرسید قران از بهر چه می خوانی؟ پاسخ داد از بهر خدا. گفت از بهر خدا مخوان! حالا حکایت ما است.

رمضان

enameh — Sun, 16 Sep 2007 03:37:23 GMT

- ماه رمضان سال شصت و نمی دانم چند بود. سوسنگرد بودیم و از روزه گرفتن معاف. اولین باری بود که می دیدم نماز جماعت مثل گذشته همان اول وقت برگزار می شود و مردم افطار نکرده به نماز می ایستند. بین دو نماز البته کتری آبی و لیوانی در میان جمعیت می گشت و ملت روزه شان را با آب می گشودند. جوان عربی بود خوش صدا. دعای مخصوص "یا علی و یا عظیم" را با لهجه فصیح عربی می خواند و جماعت را مست صدای شیرینش می کرد. من و داود هر غروب به عشق جماعت و شنیدن آوای آن جوان خود را به مسجد کوچک سوسنگرد می رساندیم و حالی می کردیم. یادش به خیر.

- نمی دانم روزه گرفتن را از چند سالگی شروع کردم. می دانم خیلی کوچک بودم. شاید هشت سال. کار هر روزمان بود بعد از افطار. با امیر سیر و پر می خوردیم و بعد می رفتیم اتاق بغلی کنار هم دراز می کشیدیم و اندازه می گرفتیم ببینیم دل کدام یکی بزرگ تر است. آن لاغرو که هر چه می خورد انگار نه انگار. به قول پدرم که روز قیامت پیش شکمش رو سفید است. حالا که البته روسفیدتر از هر کسی است و امید داریم دستگیر ما هم باشد.

- از نظر من سحرها تا موقع گفتن الله اکبر اذان، خوردن و آشامیدن بلا اشکال است. امساک از خوردن، پنج دقیقه قبل از اذان صبح، خیلی زور داشت و هنوز هم دارد. کوچک تر که بودیم آخرین لیوان آب را درست قبل از گفتن الله اکبر بالا می انداختیم. از ترس تشنگی روز، آن قدر آب می خوردم که خواهرکم اسمم را "آب ذخیره کن" گذاشته بود.

- در خانواده ما، مثل بسیاری خانواده های دیگر، همه کارها به عهده مادر بود. از غذا درست کردن و سفره انداختن و غذا بر سر سفره آوردن تا جمع کردن سفره و شستن ظرف ها و چای و میوه بعد از غذا را آوردن و حتی بیدار کردن تک تک بچه ها برای خوردن سحری. اگر او خواب می ماند یعنی همه خواب می ماندند. الان که فکر می کنم می بینم خیلی به او ظلم کرده ایم و به روی مان هم نمی آوریم. هیچ وقت یادم نمی رود شبی که خواب می ماند و چهار پنج دقیقه قبل از اذان از خواب می پرید. از هول این که بچه هایش تشنه نمانند پارچ آب و لیوانی بر می داشت و بالای سر یکی یکی ما می آمد و با عجله صدایمان می کرد و لیوان آب را به دست مان می داد که بخوریم. ما هم البته کلی غر می زدیم. نمی دانم خودش وقت می کرد چیزی از آن آب بنوشد یا نه. خدا حفظش کند که همه دار و ندارمان از او است.

اسم و مسما

enameh — Sat, 25 Aug 2007 02:33:22 GMT

کشیشی آلمانی یکی دو هفته پیش گفته بود الله اسم زیبایی است و بهتر است مومنان مسیحی به جای کلمه God از این کلمه استفاده کنند. گفته بود که برای خدا مهم نیست به چه اسمی خوانده شود ضمن این که این کار ممکن است موجب نزدیکی بیشتر مسلمانان و مسیحیان هم بشود.

حرف خوبی است و پیشنهاد قشنگی. واقع این است که در بسیاری موارد، اختلاف و دعوا بر سر اسم است و نه مسما. مگر هدف همه مذاهب و مکاتب، چه آسمانی و چه زمینی, انسان سازی نیست؟ اگر این است چه تفاوتی دارد یهودی باشی یا مسیحی یا مسلمان یا بودایی. مهم این است که آدم باشی. پیغمبر ما مسلمان ها هم هدف از بعثتش را تکمیل مکارم اخلاق خوانده بود. یعنی مردم با خدا و پرستش او بیگانه نبودند، چه فرقی می کرد با چه اسمی او را صدایش می کردند. خود حضرتش هم فرمود نماز تو را از زشتی و پلیدی باز می دارد. برای همین هم هست که گفته اند اگر می خواهی بدانی نمازی که می خوانی حقیقتا نماز است و مقبول درگاهش، ببین نیک کردار و نیک گفتار و نیک پندار هستی یا نه. اگر بودی که تقبل الله وگرنه زحمت بیهوده می بری. حکایت نماز که ستون دینش خوانده اند این است، مابقی اعمال و عبادات از روزه های واجب و مستحب گرفته تا چله نشینی و اعتکاف و تربیت ها و ممارست های سخت و جان کاه هم به همین ترتیب. آدم باش، اهل هر فرقه ای می خواهی باش. آدم نباشی، پسر پیغمبر هم باشی، دچار عذابی.