صبوری تا کی؟
محمود شمس نوشته است: "روزنامه نگاران باید صبوری کنند. افق روشن است." (1) من می گویم صبوری تا کی؟ کدام افق؟ کدام روشنی؟ کورسویی دیده ای و علامتی و نشانه ای داری، یا به راه های آسمان آشناتر از راه های زمین هستی که می دانی؟
برادرم، سالیانی است در بر همین پاشنه می چرخد. بهتر نشد که بدتر نیز شد. مگر در دوره دولت اصلاحات با مطبوعات چه کردند. رکورد بستن روزنامه ها و مجلات و اصطلاح بی قواره "بستن فله ای مطبوعات" مربوط به همان دوره است. مگر آن زمان نیز وعده به آینده روشن نمی دادند؟ پس چه شد؟ دولت اصلاحات رفت، با همه خوبی و بدی و افزونی و کاستی اش. دولت رادیکالی آمد که گفتن ندارد. سالیانی است سنگ ها را بسته اند و سگ ها را رها کرده اند. دلیل آن هم روشن است و نیازی به نوشتن و توضیح دادن ندارد. همین است که تعجبم را برمی انگیزد وقتی می خوانم علی شکوری راد در باره قاضی مرتضوی و دروغگویی آشکارش می نویسد و می پرسد آن ها که "او را در این منصب و مقام حفظ و ابقا کرده اند پاسخ گوی حرف و عمل او در دنیا و آخرت خواهند بود؟"(2) عزیز دل برادر، کدام آخرت؟ کدام پاسخ گویی؟ اگر اعتقادی بود و خرده ایمانی که این نمی شد.
شمس نوشته است که بسیار امیدوار است زیرا "فشارهایی که وارد می آید قابل دوام نیست". (1) به قبل از دولت اصلاحات خاتمی کاری ندارم که روزنامه ای نبود. مگر اقلا ده سال این فشارها دوام نیاورده است؟ مجلس اصلاحات حتی نتوانست اصلاحیه ای بر قانون مطبوعات بزند. به نام مصلحت نظام به بایگانی رفت و رییس مجلس وقت که بی هیچ دلیل و سابقه ای و تنها به خاطر گردش چرخ کژمدار در بالای هرم اصلاح گری نشسته است واسطه شد و کرد آن چه کرد و دست آخر هم مدعی است.
ده سال زمان کمی است؟ باز هم باید منتظر ماند؟ آن هنگام که انتظار به سر رسد و به قول شمس "فضا تغییر کند" (1) چه مانده است دیگر؟ فاصله ما با جهان علم و تکنولوژی که هیچ، با همین عرب های دور و بر خودمان چقدر می شود؟
زمان را از دست می دهیم. انرژی مان را هدر می دهیم. امید را نابود می کنیم. زندگی را سر می بریم. آرزو را به گور می بریم. الیس الصبح بقریب؟
http://www.aftabnews.ir/vdchqvn23mnx-.ht (۱ ml
http://emruz.biz/ShowItem.aspx?ID=8906&p=(۲1