enameh

کهکشان عمر من چه کوچک است

واژگونه خیال و رسم زندگی.

با شکوه و پر جلال

با همه ستاره های آرزو

از برون.

از درون

تنگ و بی مجال

راه ناسپرده رو به انتها است.

هفدهم نوامبر 2007 - نیویورک

پاییز است و برگ ریزان

قرمز و زرد و قهواه ای و نارنجی.

باد که در گیسوی درختان می وزد

برگ ها را به رقص می آورد.

سوار بر نسیم

آرام و سرخوش

لغزان و رقصان

چشمان دخترکم را به خود می کشند.

و من حیران نگاه می کنم

به باد

به برگ

به دخترکم

به زندگی.

روح من چه سرگردان است

ای کاش فاصله ای نبود

میان من و تو.

15 نوامبر 2007 – نیوجرسی