enameh

بهت بود و حیرت و ناباوری.

حسرت ماندن

اندوه از دست دادن یاران.

فرصت ها هم گذشته بودند

به سان ابر.

وقتی گفتند جنگ تمام شده است

انگار صدای بسته شدن درها را می شنیدی

یکی پس از دیگری.

انگار محکوم به ماندن شده بودی

راه ها بسته شده بودند

گذرگاهی نبود به آن سوی نور.

معیشت ضنک

یعنی داغ رفتن در میدان و بالباس ژنده و پاک بسیج.

+++

نمی فهمند چه می گویی

و نخواهند فهمید

هرگز.

نمی فهمند وقتی درد را با همه سلول هایت حس می کردی

امانت بریده بود از درد

اما هیچ نمی گفتی و نمی کردی

جز زهر خندی که پس کی؟

و نخواهند فهمید

هرگز.

نمی فهمند چه تلخ بود رانده شدن

و چه شیرین است دوباره خوانده شدن.

و نخواهند فهمید

هرگز.

نمی فهمند این همه سال انتظار بر تو چگونه گذشت

سخت تر از مرگ بود

نه یک بار که صد بار.

ماندی و سوختی وساختی

منتظر بودی

با ترس و دلهره

که نوبتت خواهد رسید یا نه.

و نخواهند فهمید

هرگز.

?Have you seen Jesus

?Jesus is coming

.Jesus died for you and me

?When was the last time you pleased the Lord

. No Jesus, No Peace

.Jesus is the reason for the season

از راهرویی که خط های مختلف مترو را در ایستگاه پورت آتوریتی به هم وصل می کند که بگذری امکان ندارد جوانی را ندیده باشی که این حرف ها را با حرارت ادا می کند و از مردمی که با عجله می گذرند دعوت می کند به دین برگردند و آن کنند که فطرت شان می گوید. اسپانیولی زبان است. بالا و پایین قدم رو می رود و با شوری که کف به دهانش می آورد از مسیح می گوید و او را تنها نجات بخش آدمیان از هر آن چه ناپاکی و گناه کرده و ناکرده در این دنیا می خواند. این مرد خدا معمولا در ساعت های عصر سر و کله اش پیدا می شود و دیگر جزیی از نقشه آن ناحیه شده است. دستیارانی هم دارد که همراهی اش می کنند و نوشته هایی هم به دست رهگذران می دهند.

گاهی هم جوانک های دانشجویی را می بینی که با لباس قرمز و کاغذهایی در دعوت به مسیحیت همان می کنند که آن پیش کسوت می کند. منتها این ها در سکوت لبخندی می زنند و نوشته ای به دستت می دهند که وقتی منتظر قطار هستی یا در آن نشسته ای سر صبر بخوانی. امروز نوشته ای از آن ها گرفتم و خواندم که نوشته اند آدمیان همه گناه کار به دنیا می آیند و همین که از خدا دور می شوند و به زمین می آیند یعنی گناه و بودن در جهنم. بعد هم که طبع مان همه گناه آلود است و در این دنیا کاری نمی کنیم جز گناه و نافرمانی و این طور پیش برویم جایی نداریم جز جهنم و قهر خدا. به این ترتیب ظاهرا خدا چاره کار را در این می بیند که پسرش را که همان مسیح است به زمین بفرستد که خود را قربانی گناهان معتقدان و پیروانش کند و به این صورت آن ها را از گناه مبرا. برای همین هست که می گویند "برای ما مرده است" که پاک از این دنیا رویم و در آن سو با خدا محشور. فرمول ساده ای درست کرده اند و دین بی دردسر و آسانی. هر کاری می خواهی بکن چون طبتعتت این است. بعد هم زانو بزن و بگو "عیسی جون خودت یه کاریش بکن. آمین."

شمشیر چوبی اش را.

گفتم جه می کنی؟

گفت به دنبال گرگم

گرگ ناقلا

که دست هایش را سفید کرده است

با آرد

آردی که از نانوا گرفته است

به زور.

تا بزغاله های کوچک بیچاره را

فریب دهد.

گفت می زنم.

با شمشیر می زنم

گرگ بد را

که دیگر بزغاله ها و مرغ ها و خروس ها و جوجه ها را

از راه به در نکند.

گفتم پسر، عزیزکم

بمان بر همین نمط.

دنیا پر از گرگ های بد و ناقلا است.

شمشیر کوچک چوبی ات را

آماده داشته باش

که باید به جنگ شان روی!

خدا هم وارد شد. تا به حال نورها و دست های غیبی بودند و امام زمان که کارها را پیش می بردند وسران کفر را بر صندلی های خود میخ کوب می کردند و برگه های نمایندگی مجلس و ریاست جمهوری را امضا می کردند، انگار کاری انجام نشده که خدا خودش دست به کار شده است. وزیری هامانه، وزیر نفت با روزنامه شرق مصاحبه کرده و از قول احمدی نژاد گفته است که "خدا وزیری هامانه را به من معرفی کرد." ملاحظه می کنید. این یکی هم اگرگند بزند چه می شود؟ بعد از خدا نوبت کیست؟ از او بالاتر هم داریم؟

یکی از دوستان قدیمم بیماری سختی گرفته است و مدت ها است در بیمارستان بستری است. هنوز نتوانسته اند بیماری اش را تشخیص بدهند اما احتمال می دهند سرطان استخوان باشد. بالا بلند و ورزش کار بود. الان نمی دانم چه حال و روزی دارد. آخرین بار دو سه سال پیش بود که دیدمش. فشار زندگی و همه نامردمی  که طبع نازکش را می آزرد شکسته اش کرده بود. شکسته تر از آن چه می بایست می بود.

مهمانی بود و بسیاری دیگر از قدیمی ها را همان موقع دیدم. همه از من شکسته تر. دندان ها بلا استثنا خراب و بعضا افتاده. موها ریخته و سفید. صورت ها تکیده و مات. می خندیدند اما انگار نه از ته دل. شوخی فراوان می کردند اما انگار شادی زودگذر داشتند. همه به من می گفتند خوب که چه عرض کنم مثل همان سال های دور مانده ام.

به عکس علی موحد دانش که روی میزم است نگاه می کنم و به آستین بالا زده اش که نشان می دهد دست راستش را قبلا از دست داده بود. به سال های دور فکر می کنم و این شعر را زمزمه:

هنوز ریشه زاییده بهار منی

به باغ عشق گل سرخ اعتبار منی

شب و غروب و کف و باد و موج می میرند

توای کرانه آرام ماندگار منی